تبلیغات افزایش بازدید و افزایش فروش در ارم بلاگ
دیگه نگو شام چی بپزم !! ○مجله آشپزی شکمو○
ارتقاء سریع سایت در گوگل با ❌بک لینک قوی❌
خرید حضوری و مطمئن ارز دیجیتال
بیش از دو هزار سال است که نوروز، در ایران توسط همه مردم فارغ از قومیت، مذهب و زبان جشن گرفته می شود. ویژگی غیرقومی و غیر مذهبی بودن آن دلیل دقیق این واقعیت است که هنوز در خارج از مرزهای ایران برجسته است و توسط مردم آسیای مرکزی، قفقاز و بسیاری از نقاط دیگر در غرب آسیا جشن گرفته می شود.
نام نوروز تا قرن دوم بعد از میلاد در هیچ نوشته ایرانی به چشم نمی خورد. دلایلی داریم که معتقدیم این جشن بسیار قدیمیتر از آن تاریخ است و مطمئناً در زمان هخامنشیان (555 تا 330 قبل از میلاد) توسط مردم و خانوادههای سلطنتی برگزار میشده است. بارها گفته شده است که مجموعه معروف تخت جمشید یا دست کم کاخ های آپادانا و صد ستون به هدف خاصی برای جشن نوروز ساخته شده است. اما در هیچ کتیبهای هخامنشی نامی از نوروز وجود ندارد.
قدیمی ترین سوابق نوروزی ما به زمان اشکانیان (247 قبل از میلاد تا 224 پس از میلاد) برمی گردد. اشارات خاصی به جشن نوروز در زمان امپراطور ولوگاس اول (51-78 پس از میلاد) وجود دارد. متأسفانه، فقدان سوابق قابل توجهی در مورد سلطنت اشکانیان، ما را برای کاوش در مورد جزئیات نوروز در زمان آنها باقی نمی گذارد.
پس از به قدرت رسیدن اردشیر اول، مؤسس سلسله ساسانیان (224 میلادی)، داده های ثابتی برای جشن نوروز ثبت شد. در سراسر دوران ساسانیان (224 تا 650 پس از میلاد)، نوروز بهعنوان برجستهترین آیین در طول سال جشن گرفته میشد. بیشتر سنتهای سلطنتی نوروز از قبیل جشن ها، هدایای نقدی و عفو زندانیان در دوران ساسانیان پایهگذاری شد و تا زمان معاصر بدون تغییر باقی ماند.
نوروز به همراه سده که در نیمه زمستان برگزار می شود، دو جشن پیش از اسلام بود که پس از سال 650 میلادی در جامعه اسلامی باقی ماند. جشنهای دیگری مانند گهنبر و مهرگان در نهایت به حاشیه رفتند. نوروز در زمان عباسیان به عنوان جشن اصلی سلطنتی پذیرفته شد.
در زمان سامانیان و آل بویه، نوروز به رویداد مهمتری تبدیل شد. آل بویه سنتهای باستانی زمان ساسانیان را احیا کردند. به این ترتیب نوروز به عنوان جشن اصلی در سرزمین های ایرانی هم از سوی مسئولان و هم از سوی مردم باقی ماند.
نوروز معمولاً به عنوان «ایرانیترین» جشنها در نظر گرفته میشود و بر ریشه آریایی و ایرانی برای جشن تأکید میکند. اما عدم اشاره به نوروز یا جشنهای سنتی و مشهور مرتبط با آن در کتیبههای هخامنشی و همچنین قدیمیترین بخشهای اوستا، سرودهای ایرانی قدیم زرتشتی، میتواند به ریشههای غیرایرانی آن اشاره کند.
می دانیم که تقویم سومری و بابلی بین النهرین بر اساس تغییر فصول بوده است. کشاورزی بی تحرک بین النهرین که به عنوان ستون فقرات اقتصاد بابل عمل می کرد تا حد زیادی به تغییر فصول و میزان بارندگی سالانه بستگی داشت. پس از آن، آغاز بهار در بین النهرین اهمیت زیادی داشت و بر همین اساس جشن گرفته می شد. در بابل نیز مراسمی سالانه وجود داشت که در آغاز بهار، پادشاه مجبور شد به معبد مردوک سفر کند و علائم سلطنتی را از خدا دریافت کند و از خدای بزرگ بابل حمایت سلطنتی کند. به نظر می رسد تجدید سالانه نمادی از تجدید زندگی است که با آغاز بهار مشخص شده است. ما سوابق قاطعی از پذیرفتن این آیین توسط ایرانیان در زمان حمله کوروش کبیر به بابل و پسرش کمبوجیه را به عنوان معاون خود در آنجا داریم.
از سوی دیگر، سبک زندگی اقوام ایرانی قبل از اسکان در ایران، کوچ نشینی بوده و تا حد زیادی به دامداری به جای کشاورزی بی تحرک وابسته بوده، بنابراین نیازی به پیگیری دقیق تغییرات فصلی نداشته است. وطن آنها، در استپ های آسیای مرکزی، دارای زمستان های بسیار سرد یا تابستان های سوزان بود و رسیدن بهار به ندرت تأثیری مشابه بر سرزمین های معتدل تر در جنوب داشت.
در نتیجه می توان نتیجه گرفت که ریشه های اولیه نوروز در جشن فرا رسیدن بهار بین النهرین بوده و بعدها توسط اقوام ساکن ایرانی، احتمالاً در اوایل سلطنت اولین امپراتور هخامنشی، پذیرفته شده است.
اگرچه شواهدی در دست داریم که در سالهای میانی دوره ساسانیان، به دلیل بیتوجهی به تقویم، گاهی اوقات نوروز در اوایل تابستان یا اواسط زمستان برگزار میشده است، اما باید به خاطر داشت که مکان اصلی نوروز همیشه در آغاز بوده است.
خرید حضوری و مطمئن ارز دیجیتال
مشاهده
وبلاگ ققنوس | دانستنی های روز
مطلب مرتبط
راهنمای کامل عطرهای مردانه ژان پل گوتیه Jean Paul Gaultier؛ بررسی ۵ شاهکار محبوب
